HELENA VILLAR JANEIRO E OS HAIKÚS.

por

2

Hoxe achegámonos a unha autora galega que admiramos desde hai tempo, Helena Villar Janeiro. É unha muller moi activa e por iso nos pareceu ben presentala nos distintos campos do seu facer artístico.

Gústannos os haikús de Helena, gústannos as fotografías coas que os acompaña e por iso nos pareceu ben en 1º da ESO comezar lendo algún destes breves poemas que non deixan de ser poesía esencial, profunda, lírica cen por cento.

Os tres paxaros

fan cuarta dimensión

cos rechouchíos.

Para coñecela un pouco mellor imos ver o seguinte mapa mental.

mindomo

Jorge Fraga e  Adrián Rouco de 1ºESO  A  foron os primeiros en lanzarse á aventura. Estou segura que non vai ser a última vez que estes dous campións colaboren. Grazas aos dou por romper o xeo!

Recitamos a Olalla Cociña.

por

0

Na páxina oito do libro amareleaba

unha papoula.lembras?colocáchela

delicadamente

para que un día ao azar

esa páxina oito

te regresase ao tempo

no que as palabras eran en por si

incandescentes

pensas nas cunetas

no misterioso encontro

de papoulas, silvas e ortigas

anís, dente de león

gramíneas,careixóns

pan de cobra

qué te anoxa así

arrincarías de cancelas e peches

hortensias, rosas,arcos de enredadeiras

tirarías dunha patada

os  testos dos xeranios

es incapaz de minorar

o manancial de tinta

que circula do pulso aos ollos

mais esqueces

a feitura das letras

a ortografía

o que foi atoparte

nalgún significado

nin diarios

nin cartas:

para recoñecerte na túa caligrafía

que che collan o índice tinguido

e cho estampen con forza

no papel.

Recitamos a Xela Arias.

por

0

Xela Arias

Imos, meu ben, camiñar sereno

pola cidade sen ramplas nas aceras. Imos

comeza-lo xeito da túa vida, e mírame,

mesmo as bolsas dos meus ollos serán monecos

dos teus días xunta min.

***

Tódolos bebés son tu e ningún coma ti.

Tódolos nenos son tu e ningún coma ti.

Tódolos adolescentes son tu e ningún coma ti.

Tódolos mozos son tu e ningún coma ti.

Tódolos anciáns son tu e ningún coma ti.

Tódalas nais son eu e todas, coma min, saben que es único.

                                                                  Darío a diario, 1996

Recitamos o romance:”La niña adormecida”.

por

0


nena durmindo

ROMANCE DE LA NIÑA ADORMECIDA

(Romance Viejo Anónimo)

La mañana de San Juan
tres horas antes del día,
salíme yo a pasear
por una huerta florida.

En medio de aquella huerta
un alto ciprés había,
el tronco tenía de oro,
las ramas de plata fina.

A la sombra del ciprés
vide sentada a una niña.
mata de pelo tenía
que todo el prado cubría,
con peine de oro en la mano
lo peinaba y lo tejía,
luego que lo hubo peinado
la niña se adormecía.

Ha bajado un ruiseñor
con alegre cantoría,
y posado se ha en el pecho
de la niña adormecida.

ave

Recitamos a Pura Vázquez.

por

0

Pura Vázquez

Pura Vázquez

Achegámonos hoxe á   poesía de Pura Vázquez.

Ti…

Ven a tomarme ti sobre da area                           Ti polos camiños fondos que reseca
deste coloso mar, deste deserto,                            a tarda eflorescencia dos toxais,
lonxe da doce morriña da brétema,                    un maio escuro e tenro onde naceran
preto das albas que até si me levan.                   talos de eternidades que me arroutan.
Ven ti. Só e eterno. Outa a lume                           Ti na celeste pola, removendo
de iluminado ceo onde clama                                 ventos de soidade, froitos mazos,
dobre voz coma torso escurecido                           sobrada luz absorta, liban chío
  de ola transida. Só ti, e eterno…                         na rosa da mañá esvaecida.
                                                                                                                                        Íntimas, 1952


RECITANDO A PONDAL, I

por

0

bardo

Cando no escarpado cabo,
Sae a fror da caramiña,
Ó cazador anunciando,
A leda estacion garrida;
Cando da doce Suévia,
Ás doces prayas amigas,
En nobelo gentil ajuntadas,
Chegan as ligeiras píllaras;
Entonces dó bardo o espírito,
Que soña antr’ as uces hirtas;
No formoso instrumento apoyado,
En donde o vento suspira;
Mentras os fillos dos celtas,
Cumpren serva e innobre vida;
Entonces o espírito invade do bardo,
Escura melancolía.

RECITANDO A GARCÍA LORCA.

por

0

Hoy se cumplen 125 años del nacimiento de Federico García Lorca, grandísimo poeta español de tal categoría que incluso Google consideró que merecía  un doodle.

A raíz de su primer viaje a Galicia, en 1916, Galicia y su lengua formaron parte de su vida .

En ese contexto surgen los  Seis poemas galegos , publicados en Santiago de Compostela, en 1935  por la Editorial Nós  y prologados por su amigo Eduardo Blanco Amor.

back_tomorrow_joven_piramides_federico_garcia_lorca_biblioteca_nueva_york_080413

Madrigal á cibdá de Santiago

Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ar

brila entebrecida ô sol.

Chove en Santiago
na noite escrura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.
Olla a choiva pola rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla o vento esvaído
soma e cinza do teu mar.
Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol.
Agoa da mañán anterga
trema no meu corazón.

Cantiga de amigo de Pero Meogo

por

1

medieval01

Xograres

-“Digades, filha, mia filha velida,
porque tardastes na fontana fría?”.
-“Os amores ei”.
-“Digades, filha, mia filha louçana,
porque tardastes na fría fontana?”.
-“Os amores ei”.
-“Tardei, mia madre, na fontana fría,
cervos do monte a augua volvían.
Os amores ei.
Tardei, mia madre, na fría fontana,
cervos do monte volvían a augua.
Os amores ei”.
-“Mentís, mia filha, mentís por amigo,
nunca vi cervo que volvess’ o río”.
-“Os amores ei”.
-“Mentís, mia filha, mentís por amado,
nunca vi cervo que volvess’ o alto”.
-“Os amores ei”.