“Cantiga” de Mª Victoria Moreno.

 

Selene

CANTIGA

Neste amencer de pombas indecisas
conversarei coas fontes
onde beben pesares cristalinos
as sombras que se axitan pola noite.
Esa lúa de prata
atopou o tesouro
que eu perdera na auga.

No laio dos farois agonizantes
evocarei os nomes
que acenderon lucernas balbucintes
nas fragas mestas onde os medos dormen.
Esa lúa de prata
atopou o tesouro
que eu perdera na auga.

Neste tremor de chumbo e de diamante
serei luz que se esconde
no ardor aceso que xerou os días
ou na xerfa esfiañada en surtidores.
Esa lúa de prata
atopou o tesouro
que eu pedera na auga.

No rubor das estrelas acaladas
achegareime á morte,
sentirei o feitizo dos seus ollos,
e o seu bico na fronte.

(Do libro Elexías de luz, editado por Edicións Xerais. 2006.)

Recita Rosalía F., 3º ESO

“Nos curros de Aldoar” de Aquilino Iglesia Alvariño.

O 29 de novembro conmemorouse o 70 aniversario da publicación deCómaros verdes de Aquilino Iglesia Alvariño que saíu á luz na libraría Celta de Vilagarcía de Arousa en 1947, é o primeiro texto relevante da posguerra.

Imaxe: Labrada, Abadín,  Luis vilanova en Flickr

De Cómaros verdes.

[

 

Imaxe: Labrada, Abadín,  Luis vilanova en Flickr

 

Poesía del Holocausto.

holoc2

Si esto es un hombre

Lo que vivís seguros
En vuestras casas caldeadas
lo que os encontráis, al volver por la tarde,
La comida caliente y los rostros camidos:
Considera si es un hombre
Quien trabaja en el fango
Quien no conoce la paz
Quien lucha por la mitad de un panecillo
Quien muere por un sí o por un no.
Considerad si es una mujer
Quien no tiene cabellos ni nombre
Ni fuerzas para recordarlo
Vacía la mirada y frío el regazo
Como una rana invernal.
Pensad que esto ha sucedido:
Os encomiendo estas palabras.
Grabadlas en vuestros corazones
Al estar en casa, al ir por la calle,
Al acostaros, al levantaros;
Repetídselas a vuestros hijos.
O que vuestra casa se derrumbe,
La enfermedad os imposibilite,
Vuestros descendientes os vuelvan el rostro.

Primo Levi

“O noso amor” de Manuel María.

Amencer, acuarela por Ana B. , 3º ESO C

Amencer, acuarela por Ana B. , 3º ESO C

O noso amor é mencer, tamén solpor,

escuridá da noite e luz do día,

luceiro escintilante que nos guía

a un universo senlleiro e tentador.

 

Non é soidade o amor, melancolía,

brilante, sobrehumano resprandor:

¡é berro fondo, calado, aterrador

que, urxentemente, esixe compañía!

 

O verdadeiro amor sempre é mencer,

claridade que nace porque si

na impresión total do noso ser.

 

Non teño outro degaro, mais querer,

que vivir, miña amiga, perto a ti

e, ó teu lado, soñar e envellecer.

De Poemas da labarada estremecida, 1985

Recita Rosalía F., 1º ESO C

“Matrix of Love” de Vladimir Kush.

“Ítaca” de Manuel María.

Horacio Silva: Ulises e o seu can, 2007

Horacio Silva: Ulises e o seu can, 2007

ÍTACA

Cando olhei surdir, entre o azul

incrível do céu e mais do mar,

a illa mítica de Ítaca,

co seu lombo de égua ou arroaz,

quedei estantio, trasvirado

a mundos de viages e aventuras

vividos na infáncia já lonjana.

Lembrei a Penélope e a sua teia.

Evoquei tamén ao cauto Ulisses

e a firme fidelidade do seu cam.

De s´bito envolveu-me e possuiu-me

o arraigado amor á minha tribo.

E sentim um desejo inevitável

de regresar para sempre e non sair

da ilha melancólica que eu som.

 

de  Oráculos para cavalinhos-do-demo, (1986).

Lectura: Manuel R., 3º ESO B

“Canzón de cuna pra Rosalía Castro, morta”

Ovidio Murguia - Rosalia de Castro yacente (1885)

Rosalía de Castro xacente, por Ovidio Murguía de Castro, Museo de Pontevedra

 

¡Érguete miña amiga,

que xa cantan os galos do día!

¡Érguete, miña amada,

porque o vento muxe, coma unha vaca!

 

Os arados van e vén

desde Santiago a Belén.

 

Dende Belén a Santiago

un anxo vén nun barco.

Un barco de prata fina

que trae dor de Galicia.

Galicia deitada e queda

transida de tristes herbas.

 

Herbas que cobren teu leito

e a negra fonte dos teu cabelos.

Cabelos que van ao mar

onde as nubes teñen seu nidio pombal.

Federico García Lorca, Seis poemas galegos, 1935

Recita Manuel Pita

cabelos

Ilustración de Christian Schloe

 

A pegada de Rosalía en Ana Romaní.

Rosalía de Castro segue a ser un referente para moitos poetas. Hoxe traemos o poema de Ana Romaní que Paula , de 3º ESO, adaptou en  videopoema. Tamén fixo un cartel para o Día de Rosalía. Parabéns princesa!

Paula3

“a soidade da princesa”

 

Rosalía de Castro, Emily Dickinson, Edith Södergan…3

 

Procuramos no fondo da entraña

tódalas sombras da pantasma,

o desterro da bruxa…

a soidade da princesa…

a derrota da amazona…

Deixamos pegadas de sangue

nas alleas terras da palabra.

Ana Romaní, Das últimas mareas (1994)

Vídeo

Clica aquí para ver o videopoema.

Día de Rosalía (2)

Cartel

Entrevista a Ana Romaní sobre o seu poemario Estremas. Preme aquí para lela.