Poesía del Holocausto.

holoc2

Si esto es un hombre

Lo que vivís seguros
En vuestras casas caldeadas
lo que os encontráis, al volver por la tarde,
La comida caliente y los rostros camidos:
Considera si es un hombre
Quien trabaja en el fango
Quien no conoce la paz
Quien lucha por la mitad de un panecillo
Quien muere por un sí o por un no.
Considerad si es una mujer
Quien no tiene cabellos ni nombre
Ni fuerzas para recordarlo
Vacía la mirada y frío el regazo
Como una rana invernal.
Pensad que esto ha sucedido:
Os encomiendo estas palabras.
Grabadlas en vuestros corazones
Al estar en casa, al ir por la calle,
Al acostaros, al levantaros;
Repetídselas a vuestros hijos.
O que vuestra casa se derrumbe,
La enfermedad os imposibilite,
Vuestros descendientes os vuelvan el rostro.

Primo Levi

“O noso amor” de Manuel María.

Amencer, acuarela por Ana B. , 3º ESO C

Amencer, acuarela por Ana B. , 3º ESO C

O noso amor é mencer, tamén solpor,

escuridá da noite e luz do día,

luceiro escintilante que nos guía

a un universo senlleiro e tentador.

 

Non é soidade o amor, melancolía,

brilante, sobrehumano resprandor:

¡é berro fondo, calado, aterrador

que, urxentemente, esixe compañía!

 

O verdadeiro amor sempre é mencer,

claridade que nace porque si

na impresión total do noso ser.

 

Non teño outro degaro, mais querer,

que vivir, miña amiga, perto a ti

e, ó teu lado, soñar e envellecer.

De Poemas da labarada estremecida, 1985

Recita Rosalía F., 1º ESO C

“Matrix of Love” de Vladimir Kush.

“Ítaca” de Manuel María.

Horacio Silva: Ulises e o seu can, 2007

Horacio Silva: Ulises e o seu can, 2007

ÍTACA

Cando olhei surdir, entre o azul

incrível do céu e mais do mar,

a illa mítica de Ítaca,

co seu lombo de égua ou arroaz,

quedei estantio, trasvirado

a mundos de viages e aventuras

vividos na infáncia já lonjana.

Lembrei a Penélope e a sua teia.

Evoquei tamén ao cauto Ulisses

e a firme fidelidade do seu cam.

De s´bito envolveu-me e possuiu-me

o arraigado amor á minha tribo.

E sentim um desejo inevitável

de regresar para sempre e non sair

da ilha melancólica que eu som.

 

de  Oráculos para cavalinhos-do-demo, (1986).

Lectura: Manuel R., 3º ESO B

“Canzón de cuna pra Rosalía Castro, morta”

Ovidio Murguia - Rosalia de Castro yacente (1885)

Rosalía de Castro xacente, por Ovidio Murguía de Castro, Museo de Pontevedra

 

¡Érguete miña amiga,

que xa cantan os galos do día!

¡Érguete, miña amada,

porque o vento muxe, coma unha vaca!

 

Os arados van e vén

desde Santiago a Belén.

 

Dende Belén a Santiago

un anxo vén nun barco.

Un barco de prata fina

que trae dor de Galicia.

Galicia deitada e queda

transida de tristes herbas.

 

Herbas que cobren teu leito

e a negra fonte dos teu cabelos.

Cabelos que van ao mar

onde as nubes teñen seu nidio pombal.

Federico García Lorca, Seis poemas galegos, 1935

Recita Manuel Pita

cabelos

Ilustración de Christian Schloe

 

A pegada de Rosalía en Ana Romaní.

Rosalía de Castro segue a ser un referente para moitos poetas. Hoxe traemos o poema de Ana Romaní que Paula , de 3º ESO, adaptou en  videopoema. Tamén fixo un cartel para o Día de Rosalía. Parabéns princesa!

Paula3

“a soidade da princesa”

 

Rosalía de Castro, Emily Dickinson, Edith Södergan…3

 

Procuramos no fondo da entraña

tódalas sombras da pantasma,

o desterro da bruxa…

a soidade da princesa…

a derrota da amazona…

Deixamos pegadas de sangue

nas alleas terras da palabra.

Ana Romaní, Das últimas mareas (1994)

Vídeo

Clica aquí para ver o videopoema.

Día de Rosalía (2)

Cartel

Entrevista a Ana Romaní sobre o seu poemario Estremas. Preme aquí para lela.

“Choiva” de Miguel González Garcés.

Tanya Mayers

Storm, Tanya Mayers

“Chove”

CHOVE, ESTOU A ANDAR.
Chove por min. Son chuvia.
Unión perfecta. As tempas oprimidas.
Difusa luz, difuso pensamento.
Un sentir vexetal. Fresco ulido a mazá.
a herba, a gris, a terra mol e nova…
Mais estou algo triste, coma ponla amaida
polo peso da chuvia.
Cae a chuvia. Eu ando. As árbores raiolan,
e as augas enguedéllanse, serpean e florecen.
Sou auga, luz, recendo, herba e terra.

Nas faíscas do soño (1972)

Hai cen anos, o 12 de xaneiro de 1916, nacía na Coruña Miguel González Garcés. Como moitos poetas da súa xeración, a de 1936, foi primeiro creador bilingüe, pero a partir de finais dos anos 60 pasaría a producir todos os seus versos en galego. Foi membro correspondente da Real Academia Galega desde 1957, dirixiu a revista Nordés na súa primeira etapa e foi un dos impulsores de Atlántida.
González Garcés desenvolveu tamén un importante labor como articulista, crítico e investigador da historia da Coruña.

Ilustración de Alessandra Fusi

Ilustración de Alessandra Fusi

O home é por sempre unha flor de esperanza.
Quizais o verán xa murchou.
Mais a chuvia de outono
pode erguer as herbiñas cun verde argalleiro.
E as frautas soan.
Pingas de orballo novo
pousan no amor das almas.
E os anxos arrólanse no canto das raiolas
e manseliñamente, bailan, bailan.

Poema tirado de A noite branca, bitácora de Francisco X Fernández Naval.

“Unión libre” de Claudio Rodríguez Fer.

dorna

dorna

Sedíame só no grande mar

e cercáronme as ondas

que cantara o xogral

apareciches dorna

e houbeches barqueiro

para te remar.

Compañeira e amante

como o coñecemento

e o sexo

e a verba

e a terra habitada

(…)

Vulva, 1990

O AUTOR

Claudio Rodríguez Fer no Río Miño

Claudio Rodríguez Fer no Río Miño ( H. Acebo)

O escritor lucense e director da Cátedra Valente de Poesía e Estética da Universidade de Santiago de Compostela, Claudio Rodríguez Fer (Lugo, 1956),  foi catedrático de ensinanza media en Galicia e profesor das Universidades da Cidade de Nova York, da Bretaña Sur en Lorient e da Alta Bretaña en Rennes, por onde foi investido Doutor Honoris Causa. A crítica coincide en sinalalo como o pai da poesía erótica escrita en galego desde que o autor publicou  Poemas de amor sen morte en 1979.

¿Cree que su ópera prima entroncaba de alguna forma con la poesía de juventud de Álvaro Cunqueiro? En Mar ao Norde (Mar al Norte, 1932) el maestro mindoniense exuda sensualidad, por ejemplo, al metaforizar un muslo tibio y entreabierto en una lancha.
Mi primera poesía erótica entroncaba más bien con la lírica gallego-portuguesa medieval, temática y musicalmente erótica, de la que también bebió Cunqueiro. Pensemos, respectivamente, en el ménage à trois de Fernando Esqyo —que invita a una amiga a “dormir” y “folgar” con su amigo— o en las fluyentes sibilantes de los amores cérvidos de Pero Meogo: “Enas verdes ervas, / vi andalas cervas…” [“Y en las verdes hierbas, / vi andar las ciervas…”].

Entrevista de Héctor Acebo en La huella digital