“Camiño longo”

camiño 5

CAMIÑO LONGO
Camiño, camiño longo,
camiño da miña vida,
escuro e triste de noite,
e triste e escuro de día…
¡camiño longo
da miña vida!

Vereda, vereda torta
en duras laxes aberta,
arrodeada de toxos,
crebada polas lameiras…
¡vereda torta,
ti onde me levas!

Camiño, camiño longo.
A choiva, a neve e as silvas
enchéronme de friaxe,
cubríronme de feridas…
¡camiño longo
da miña vida!

Vereda, vereda fonda
de fontes tristes, sin ágoa;
sin carballos que den sombra,
nin chouzas que den pousada…
¡vereda fonda,
ti cando acabas!

Lucía e Noemí, 1º B:

En recordo de María do Carme Kruckenberg.

Mª do Carme Kruckenberg (1926 - 2015)

Mª do Carme Kruckenberg
(1926 – 2015)

Marchan caladamente
vanse
deixando a chuvia
escorrendo
polos ollos da terra.
Foxen
sen volver a faciana
porque non queren mirar
os campos
orfos de semente.
vanse traballar
a vida
pra non morrer
sen cadaleiro
cando desfollen a miseria.
Marchan todos
pra gañar o dereito
de acochar o corazón
e o bico
nun leito de rosas

“Nós, unha vez, tiveramos un can” de Manuel María (Ao Petiso Mochila)

Yaiza e Emma, de 1º A, recitan a Manuel María.

Petiso2

Nós, unha vez, tiveramos un can:

Petiso Mochilo, un nome raro.

Pronuncialo dábanos reparo,

pois nomes como estes non se dan.

Mais tiñamos perfectamente claro

que o Petiso pertencía ao noso clan;

démoslle,co noso amor, casa e amparo

e partimos con el o propio pan.

Ledo, pequerrecho, consentido,

Petiso, vulgar e preguiceiro,

foi compañeiro bo e agradecido.

O Petiso xa é po, cinza de olvido,

mais en min vai total e verdadeiro

o  tristísimo son do seu ladrido!

 De  Sonetos á Casa de Hortas

M Maria11anos

Recitando a Xela Arias.

 Xela Arias por Guillermo  Cameselle

Xela Arias por Guillermo Cameselle

Tódolos bebés son tu e ningún coma ti.

Tódolos nenos son tu e ningún coma ti.

Tódolos adolescentes son tu e ningún coma ti.

Tódolos mozos son tu en ningún coma ti.

Tódolos anciáns son tu e ningún coma ti.

Tódalas nais son eu e todas, como min, saben que es único.

de Darío a diario, 1996

Xela4

 
——–

Recitamos “Veleiquí os homes” de Díaz Castro.

1653753_10201329443670916_696935140_n

Presentación de Díaz Castro.

                       VELEIQUÍ OS HOMES

                            I

AI OS  xonllos doridos a carón deste mundo,

as mans xuntas que axuntan nun intre a ialma toda,

os beizos que agurgullan oracións coma fontes

na noite cecha, copas de sangre que fomega!

¿Qué donda mau alléa esmagóu contra os dentes

da Piniténcia os probes corazóns coma péxagos,

i enfióu pra as estrelas este berro da carne,

a sede que non morre, vella coma os camiños?

Saben os ollos que hai trálo valado un Reino

e que do anxo hastra o grilo brinca o gozo de Deus.

E Deus dá boa fada aos ollos namorados

que chegaron abertos ás portas do mencer.

Vese a Deus relocindo nos ollos dos que esperan

e nas língoas que alampan, tremando coma lapas,

un Pan feito de lúa, perdón e chucha eterna

pra aló das anduriñas i o bafexar dos bois!

Velaiquí os homes

de sonos sementados de estrelas e de virxes,

e de alma como a serra, que se brande e non creba,

i escuros pés romeiros perdidiños nas fragas,

i ollos que non amaron máis lus que a lus de Roma.

As maus que nivelaran campás xa aló nas nubes

ou que enfondiran cruces de loureiro nos trigos,

viran ás veces cómo lles medraba antre os dedos

a doce ferramenta  e volviase espada…

Qué noite a das espadas acesas contra o hirexe,

i os carros dos Neróns trastumbando hastra o ceio.

A noite fomegou de sangre o testimoño,

i o vento iba chorando pra aló do mesmo mar.

                 II

E, cando apalparon a morte,

viron que era unha mau moi donda que mataba

unha lus i acendía outra lus, e, moi ledos,

chegáronse, amodiño, á soleira do Reino,

mesmo que o paporroibo nos días de gran neve

se acurrucha cantando nas portas dos labregos…

Nimbos, 1961 (in F. Fernández del Riego:Antoloxía de poesía galega.Do posmodernismo aos novos, Galaxia, 1980)

Paporroibo

Paporroibo

Recitamos “Gris” de Manuel Luís Acuña.

gris

Despois de tantos días grises de auga e vento, Daniel Fernández e Jaime Casariego, de 1º ESO B, decidiron facer un conxuro ao mundo da cor e elixiron “Gris” de Manuel Luís Acuña .

 Manuel Luís Acuña (1900-1975) pertence á escola hilozoísta. No seu único libro  Fírgoas  (1933) predomina a poesía hilozoísta, con algúns trazos cubistas.

                           GRIS

   NIN BRANCO nin preto.

Eso.

Sin tremores de ríos

nin badaladas de páxaros.

Sin ritmo de astros

nin estraligos de noite medoñenta.

Sin oubeo de lobos cando o vento galga por cómaros e crebadas.

Sin salaios de arbres

cando asolagan rosas nos remuíños do solpor.

Periférico.

Sin cerne nin miolo.

Chairo.

Sin apertas de curvas nin adeuses de penedías.

Gris.

                                                                  Fírgoas, 1933

Óleo de Braque, cubismo.

Georges Braque, Clarinete e botella de ron na cheminea, 1911. Óleo sobre lenzo, 810 x 600 mm, Tate

Recitamos a Díaz Castro: “A cerna”

cerna2

A CERNA

HASE DE amar a cousa hastra que sangre,

O verdadeiro amor enferra en neve,

ara nun mar de rosas suco leve,

ai pro acadulla en sangre.

Tinguéuseche o machado en sangre loura,

Ai cómo, cernador, doi a batalla

coa que ún ama! Qué moura é a sombra moura

do machado na galla!

Despida contra o ceio A Que Non Fala,

a póla firme coma un xuramento,

berra nos dentes do machado e estala

e tordea no vento…

Sobre os cómbaros dondos coma un melro,

sobre as cornas dos bois, sobre o camiño,

cae arroulando un niño…

Eu vinte contra o sol, unha hora tola,

abrazado ao teu toro, derregando

a traxedia de Deus. Dóinos a póla,

pro seguimos cernando!

Hastra que caia a derradeira estrela,

cairá o machado en carne que choramos,

unha vida que amamos.

(Tirado da Antoloxía de poesía galega (Do posmodernismo aos novos) de Francisco Fernández del Riego)

Recitan o Poema Alicia Coello, Jorge Fraga e Raquel dos Santos de 1º ESO C.

O pase de diapositivas require JavaScript.

Recitamos ” O carro” de Manuel María.

carro3

O CARRO

Teño un carriño cantor,

teño un carro cantareiro

¡con fungueiros afiados

e con eixo de amieiro!

O meu carro canta ben,

non pode cantar mellor,

¡Meu carriño cantareiro,

meu carriño cantador!

O meu carro canta, canta;

nunca cansa de cantar.

¡De día cántalle ao sol;

de noite,  canta  ao luar!

Ouh, meu carriño cantor:

cantas agora e despois.

¡Con que fachenda te leva

a parelliña de bois…!

Manuel María, Os soños na gaiola, 1990

Recita o poema Yolanda Vázquez Pajón de 1º ESO B.

carro

carro4

Recitamos a Díaz Jácome: “García Lorca en Compostela”.

676a7083d83a38e4c5ddd9de3096a7c8

Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecido o sol.

                    García Lorca.

Auga peneirada 

por anxos de néboa,

cae feita vidro

sobre Compostela.

– ¡Ai, como resoa

no tambor das pedras!

A enloitada lúa

e as orfas estrelas

choran mainamente

sobre Compostela.

– ¡Ai, como nos doe

o son da súa queixa!

¿Quen desfolla o pranto

das outas camelias?

¡Quen espalla bágoas

sobre Compostela?

– ¡Ai, que tenro orballo

soñou o poeta!

Xosé Díaz Jácome, Muíño fidel, 1983

Recitan Selena Canoura, Gil Montoya e Andrea Riguera de 1º ESO A.

25-feb Camelia 002

“O neno durmía” de Xosé Díaz Jácome.

Nadal galego

Nadal galego

O NENO DURMÍA

Como unha cantiga…

Na máis outa aldea

leda romaría.

Perdida no monte…

Anxos de cristal

a soñar na fonte.

O Neno durmía…

As bágoas da estrela

na frol máis noviña.

No colo da noite…

Os sapos anainan

ó Neno que dorme.

         Como unha cantiga

         perdida no monte,

         o Neno durmía

         no colo da noite.

                               Muíño fidel, 1983

Recitan o poema Luís Miguel González  e Manuel José Pita de 1º C.

 

cfe04341e2cc50dfae893ba92d8375f6