“Choiva” de Miguel González Garcés.

Tanya Mayers

Storm, Tanya Mayers

“Chove”

CHOVE, ESTOU A ANDAR.
Chove por min. Son chuvia.
Unión perfecta. As tempas oprimidas.
Difusa luz, difuso pensamento.
Un sentir vexetal. Fresco ulido a mazá.
a herba, a gris, a terra mol e nova…
Mais estou algo triste, coma ponla amaida
polo peso da chuvia.
Cae a chuvia. Eu ando. As árbores raiolan,
e as augas enguedéllanse, serpean e florecen.
Sou auga, luz, recendo, herba e terra.

Nas faíscas do soño (1972)

Hai cen anos, o 12 de xaneiro de 1916, nacía na Coruña Miguel González Garcés. Como moitos poetas da súa xeración, a de 1936, foi primeiro creador bilingüe, pero a partir de finais dos anos 60 pasaría a producir todos os seus versos en galego. Foi membro correspondente da Real Academia Galega desde 1957, dirixiu a revista Nordés na súa primeira etapa e foi un dos impulsores de Atlántida.
González Garcés desenvolveu tamén un importante labor como articulista, crítico e investigador da historia da Coruña.

Ilustración de Alessandra Fusi

Ilustración de Alessandra Fusi

O home é por sempre unha flor de esperanza.
Quizais o verán xa murchou.
Mais a chuvia de outono
pode erguer as herbiñas cun verde argalleiro.
E as frautas soan.
Pingas de orballo novo
pousan no amor das almas.
E os anxos arrólanse no canto das raiolas
e manseliñamente, bailan, bailan.

Poema tirado de A noite branca, bitácora de Francisco X Fernández Naval.

“Unión libre” de Claudio Rodríguez Fer.

dorna

dorna

Sedíame só no grande mar

e cercáronme as ondas

que cantara o xogral

apareciches dorna

e houbeches barqueiro

para te remar.

Compañeira e amante

como o coñecemento

e o sexo

e a verba

e a terra habitada

(…)

Vulva, 1990

O AUTOR

Claudio Rodríguez Fer no Río Miño

Claudio Rodríguez Fer no Río Miño ( H. Acebo)

O escritor lucense e director da Cátedra Valente de Poesía e Estética da Universidade de Santiago de Compostela, Claudio Rodríguez Fer (Lugo, 1956),  foi catedrático de ensinanza media en Galicia e profesor das Universidades da Cidade de Nova York, da Bretaña Sur en Lorient e da Alta Bretaña en Rennes, por onde foi investido Doutor Honoris Causa. A crítica coincide en sinalalo como o pai da poesía erótica escrita en galego desde que o autor publicou  Poemas de amor sen morte en 1979.

¿Cree que su ópera prima entroncaba de alguna forma con la poesía de juventud de Álvaro Cunqueiro? En Mar ao Norde (Mar al Norte, 1932) el maestro mindoniense exuda sensualidad, por ejemplo, al metaforizar un muslo tibio y entreabierto en una lancha.
Mi primera poesía erótica entroncaba más bien con la lírica gallego-portuguesa medieval, temática y musicalmente erótica, de la que también bebió Cunqueiro. Pensemos, respectivamente, en el ménage à trois de Fernando Esqyo —que invita a una amiga a “dormir” y “folgar” con su amigo— o en las fluyentes sibilantes de los amores cérvidos de Pero Meogo: “Enas verdes ervas, / vi andalas cervas…” [“Y en las verdes hierbas, / vi andar las ciervas…”].

Entrevista de Héctor Acebo en La huella digital

En lembranza de Carlos Oroza.

Oroza

Oroza por Nelson Villalobos para El Mundo

Hoxe enteirámonos polos medios do falecemento do poeta viveirense Carlos Oroza.

Carlos Oroza morreu en Vigo esta noite. Naceu en Viveiro (Lugo) no 1923 e vivíu entre os anos corenta e setenta en Madrid, onde se adicará de xeito exclusivo á poesía, convertíndose nun poeta recoñecido polos seus impactantes  recitais.

Poeta rebelde e heterodoxo, Oroza foi un grande da poesía española, cun estilo propio. É autor de Eléncar (1974), Alicia ( 1985), No norte hai un mar que é máis alto que o ceo (1977) e, sobre todo, Évame, libro recopilatorio de toda a súa poesía.

“Mi vida ha sido un rechazo tras otro. Y una revisión constante de las cosas, empezando por la cultura, tan amenazada de dogmas. La cultura no es algo inmutable, como algunos pretenden. Igual que no lo es el lenguaje. Hay que transformarlo constantemente. Huir de las obviedades. Ese ha sido mi empeño. Ése y darle a la poesía su sonoridad. Porque la poesía es más voz que signo. Es, sobre todo, ritmo. No rima, sino ritmo.”

Tiven oportunidade de velo nun recital poético presentando  Cabalum na Aula de Cultura en Santiago de Compostela. Agora podemos escoitalo recitando grazas ao traballo feito pola Editorial Elvira. Merece a pena escoitalo.

Nos anos sesenta fíxose popular no ambiente literario-poético grazas a recitales que deu por toda a xeografía española. Durante a súa estancia en Madrid por aquela época, un dos seus amigos, o escritor Francisco Umbral, definiuno como “o poeta maldito do Café Xixón“. E desde aquel momento gañou unha fama como gran rapsoda; lograba facer tremer ao público coa súa voz irresistible e a maxia dos seus versos. Sempre defendía que a poesía debía ser interpretada, lonxe do “cárcere” das páxinas de papel.

12291941_10153850293316869_8549718271304985094_o

“Camiño longo”

camiño 5

CAMIÑO LONGO
Camiño, camiño longo,
camiño da miña vida,
escuro e triste de noite,
e triste e escuro de día…
¡camiño longo
da miña vida!

Vereda, vereda torta
en duras laxes aberta,
arrodeada de toxos,
crebada polas lameiras…
¡vereda torta,
ti onde me levas!

Camiño, camiño longo.
A choiva, a neve e as silvas
enchéronme de friaxe,
cubríronme de feridas…
¡camiño longo
da miña vida!

Vereda, vereda fonda
de fontes tristes, sin ágoa;
sin carballos que den sombra,
nin chouzas que den pousada…
¡vereda fonda,
ti cando acabas!

Lucía e Noemí, 1º B:

“Nós, unha vez, tiveramos un can” de Manuel María (Ao Petiso Mochila)

Yaiza e Emma, de 1º A, recitan a Manuel María.

Petiso2

Nós, unha vez, tiveramos un can:

Petiso Mochilo, un nome raro.

Pronuncialo dábanos reparo,

pois nomes como estes non se dan.

Mais tiñamos perfectamente claro

que o Petiso pertencía ao noso clan;

démoslle,co noso amor, casa e amparo

e partimos con el o propio pan.

Ledo, pequerrecho, consentido,

Petiso, vulgar e preguiceiro,

foi compañeiro bo e agradecido.

O Petiso xa é po, cinza de olvido,

mais en min vai total e verdadeiro

o  tristísimo son do seu ladrido!

 De  Sonetos á Casa de Hortas

M Maria11anos

Recitando a Xela Arias.

 Xela Arias por Guillermo  Cameselle

Xela Arias por Guillermo Cameselle

Tódolos bebés son tu e ningún coma ti.

Tódolos nenos son tu e ningún coma ti.

Tódolos adolescentes son tu e ningún coma ti.

Tódolos mozos son tu en ningún coma ti.

Tódolos anciáns son tu e ningún coma ti.

Tódalas nais son eu e todas, como min, saben que es único.

de Darío a diario, 1996

Xela4

 
——–