Recitamos a Pura Vázquez.

Pura Vázquez

Pura Vázquez

Achegámonos hoxe á   poesía de Pura Vázquez.

Ti…

Ven a tomarme ti sobre da area                           Ti polos camiños fondos que reseca
deste coloso mar, deste deserto,                            a tarda eflorescencia dos toxais,
lonxe da doce morriña da brétema,                    un maio escuro e tenro onde naceran
preto das albas que até si me levan.                   talos de eternidades que me arroutan.
Ven ti. Só e eterno. Outa a lume                           Ti na celeste pola, removendo
de iluminado ceo onde clama                                 ventos de soidade, froitos mazos,
dobre voz coma torso escurecido                           sobrada luz absorta, liban chío
  de ola transida. Só ti, e eterno…                         na rosa da mañá esvaecida.
                                                                                                                                        Íntimas, 1952


Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s