Recitamos “A princesa roiba” de Ramón Cabanillas.

17

A PRINCESA ROIBA…

Reza un merlo no souto

frorido de cereixos

relixioso ofertorio

duns místicos amores.

Pasa un vento de bicos

que vai buscando beixos,

como enxame de abellas

que vai buscando frores.

Fío a fío debulla

súa madeixa a fonte

barbullando chorosa

o verso lexendario

do Paxe do Castelo

aforcado na Ponte

e da Reina encantada

no Pazo solitario.

Nas follas dos salgueiros

pelexas e chilidos.

Un trasno luxurioso

estala en gargalladas

ollando, sobre o espello

das augas, os despidos

corpos, cristal e neve,

dun fato de driadas.

Nos cálices das rosas

hai comunión de orballo.

Mentras no rexio alcázar

xunto ó baleiro trono

por ela espera a Corte,

á sombra dun carballo

texe a Princesa roiba

un encaixe de Ensono.

Recitan o poema  Amanda Mariano e Patricia Rodríguez,  de 1º ESO B

Ninfa

Ninfa

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s