“Unión libre” de Claudio Rodríguez Fer.

dorna

dorna

Sedíame só no grande mar

e cercáronme as ondas

que cantara o xogral

apareciches dorna

e houbeches barqueiro

para te remar.

Compañeira e amante

como o coñecemento

e o sexo

e a verba

e a terra habitada

(…)

Vulva, 1990

O AUTOR

Claudio Rodríguez Fer no Río Miño

Claudio Rodríguez Fer no Río Miño ( H. Acebo)

O escritor lucense e director da Cátedra Valente de Poesía e Estética da Universidade de Santiago de Compostela, Claudio Rodríguez Fer (Lugo, 1956),  foi catedrático de ensinanza media en Galicia e profesor das Universidades da Cidade de Nova York, da Bretaña Sur en Lorient e da Alta Bretaña en Rennes, por onde foi investido Doutor Honoris Causa. A crítica coincide en sinalalo como o pai da poesía erótica escrita en galego desde que o autor publicou  Poemas de amor sen morte en 1979.

¿Cree que su ópera prima entroncaba de alguna forma con la poesía de juventud de Álvaro Cunqueiro? En Mar ao Norde (Mar al Norte, 1932) el maestro mindoniense exuda sensualidad, por ejemplo, al metaforizar un muslo tibio y entreabierto en una lancha.
Mi primera poesía erótica entroncaba más bien con la lírica gallego-portuguesa medieval, temática y musicalmente erótica, de la que también bebió Cunqueiro. Pensemos, respectivamente, en el ménage à trois de Fernando Esqyo —que invita a una amiga a “dormir” y “folgar” con su amigo— o en las fluyentes sibilantes de los amores cérvidos de Pero Meogo: “Enas verdes ervas, / vi andalas cervas…” [“Y en las verdes hierbas, / vi andar las ciervas…”].

Entrevista de Héctor Acebo en La huella digital

“Levou-s’aa alva, levou-s’a velida”, de Pero Meogo.

Levouse
[Levou-s’aa alva], levou-s’a velida,
vai lavar cabelos na fontana fria;
leda dos amores, dos amores leda.

[Levou-s’aa alva], levou-s’a louçana,
vai lavar cabelos na fria fontana;
leda dos amores, dos amores leda.

Vai lavar cabelos na fontana fria,
passou seu amigo, que lhi bem queria;
leda dos amores, dos amores leda.

Vai lavar cabelos na fria fontana,
passa seu amigo, que [a] muit’a[ma]va;
leda dos amores, dos amores leda.

Passa seu amigo, que lhi bem queria,
o cervo do monte a áugua volvia;
leda dos amores, dos amores leda.

Passa seu amigo que a muit’amava,
o cervo do monte volvia [a] áugua;
leda dos amores, dos amores leda.

Pero Meogo, B 1188, V 793 

En lembranza de Carlos Oroza.

Oroza

Oroza por Nelson Villalobos para El Mundo

Hoxe enteirámonos polos medios do falecemento do poeta viveirense Carlos Oroza.

Carlos Oroza morreu en Vigo esta noite. Naceu en Viveiro (Lugo) no 1923 e vivíu entre os anos corenta e setenta en Madrid, onde se adicará de xeito exclusivo á poesía, convertíndose nun poeta recoñecido polos seus impactantes  recitais.

Poeta rebelde e heterodoxo, Oroza foi un grande da poesía española, cun estilo propio. É autor de Eléncar (1974), Alicia ( 1985), No norte hai un mar que é máis alto que o ceo (1977) e, sobre todo, Évame, libro recopilatorio de toda a súa poesía.

“Mi vida ha sido un rechazo tras otro. Y una revisión constante de las cosas, empezando por la cultura, tan amenazada de dogmas. La cultura no es algo inmutable, como algunos pretenden. Igual que no lo es el lenguaje. Hay que transformarlo constantemente. Huir de las obviedades. Ese ha sido mi empeño. Ése y darle a la poesía su sonoridad. Porque la poesía es más voz que signo. Es, sobre todo, ritmo. No rima, sino ritmo.”

Tiven oportunidade de velo nun recital poético presentando  Cabalum na Aula de Cultura en Santiago de Compostela. Agora podemos escoitalo recitando grazas ao traballo feito pola Editorial Elvira. Merece a pena escoitalo.

Nos anos sesenta fíxose popular no ambiente literario-poético grazas a recitales que deu por toda a xeografía española. Durante a súa estancia en Madrid por aquela época, un dos seus amigos, o escritor Francisco Umbral, definiuno como “o poeta maldito do Café Xixón“. E desde aquel momento gañou unha fama como gran rapsoda; lograba facer tremer ao público coa súa voz irresistible e a maxia dos seus versos. Sempre defendía que a poesía debía ser interpretada, lonxe do “cárcere” das páxinas de papel.

12291941_10153850293316869_8549718271304985094_o

Gonzalo Hermo, “Premio Nacional de Poesía Xove Miguel Hernández 2015” con Celebración.

 

Gonzalo Hermo (Rianxo, 1987)

Gonzalo Hermo (Rianxo, 1987)

Gonzalo Hermo  é o gañador do “Premio Nacional de Poesía Joven Miguel Hernández 2015”. O galardón distingue a súa obra Celebración como o mellor libro de poesía dun autor menor de 31 anos publicado en todo o Estado. O xurado salienta a súa aposta “por abrir novos camiños para a expresión poética apuntando unha linguaxe arriscada e innovadora” nun poemario que trata “sobre a memoria e o esquecemento, sobre a necesidade de construír sobre as ruínas, de rachar o círculo e avanzar a pesar de todo”. Pero el apunta tamén o influxo da tradición poética galega, de xeito especial a de Cunqueiro, “vangardista e tamén atenta ás formas clásicas”. (Novas da Real Academia Galega). Para ver a entrevista preme aquí.

Biografía
Gonzalo Hermo (Rianxo, A Coruña, 1987) é licenciado en Filoloxía Galega pola Universidade de Santiago de Compostela. Os seus primeiros textos publicáronse en revistas como Dorna, Andar 21 ou Nova Ólisbos. Posteriormente publicou a colección de poemas Escola do resentimento na Revista das Letras do xornal Galicia Hoxe; o libro de poemas Crac (2011) co que gañou o premio de poesía do certame Xuventude Crea; ou Celebración (2014), poemario que mereceu o Premio da Crítica de Poesía en galego. Traballa no Instituto dá Lingua Galega e é membro do colectivo de intervención sociocultural Redes Escarlata.

O libro Celebración está editado dentro da colección “Cera labrada”da editorial coruñesa Apiario, dirixida polas tamén poetas Antía Otero e Dores Tembrás que adoptan un procedemento de edición moi coidado e artesanal.

“Camiño longo”

camiño 5

CAMIÑO LONGO
Camiño, camiño longo,
camiño da miña vida,
escuro e triste de noite,
e triste e escuro de día…
¡camiño longo
da miña vida!

Vereda, vereda torta
en duras laxes aberta,
arrodeada de toxos,
crebada polas lameiras…
¡vereda torta,
ti onde me levas!

Camiño, camiño longo.
A choiva, a neve e as silvas
enchéronme de friaxe,
cubríronme de feridas…
¡camiño longo
da miña vida!

Vereda, vereda fonda
de fontes tristes, sin ágoa;
sin carballos que den sombra,
nin chouzas que den pousada…
¡vereda fonda,
ti cando acabas!

Lucía e Noemí, 1º B: